Czytelnia:


Przesłanie przyjaciół zjednoczonych w cierpieniu

Nie jesteśmy osamotnieni
Jesteśmy Przyjaciółmi Zjednoczonymi Cierpieniem
Obdarowujemy się miłością, zrozumieniem i nadzieją.
Nasze dzieci odeszły w rożnym wieku i rożnych okolicznościach
Lecz nasza miłość do nich łączy nas.
Twój ból jest moim bólem, twoja nadzieja - moją nadzieją,
Pochodzimy ze wszystkich środowisk, mamy różne zawody,
Jesteśmy rodziną wyjątkową i tak bogatą,
Bo nie ma wśród nas barier wiary ani rasy, są wśród nas młodzi i starzy.
Żałoba niektórych już jakby przycichła, ból innych jest świeży i tak dojmujący, że są bezradni i nie widzą dla siebie nadziei.
Niektórzy znaleźli oparcie w wierze i ta dodaje im siły,
Inni nadal w rozpaczy szukają odpowiedzi.
Są zbuntowani i pełni gniewu, inni borykają się z poczuciem winy lub ulegają depresji;
Od innych promieniuje wewnętrzny spokój.
Różnie przeżywamy ból spotykając się tu wśród Przyjaciół Zjednoczonych Cierpieniem
Ale tu możemy dzielić się tym bólem ze sobą, tak jak dzielimy się miłością do naszych dzieci.
Wszyscy szukamy dróg, które pozwolą nam zbudować własną przyszłość
Ale tutaj budujemy tą przyszłość wspólnie
Przekazując sobie miłość
Dzieląc i ból i radość,
Dzieląc bunt i pokój,
Dzieląc wiarę i zwątpienie
I wspierając się w żałobie i w próbie odrodzenia.
Nie jesteśmy samotni
Jesteśmy Przyjaciółmi Zjednoczonymi Cierpieniem.


Oczekiwania rodziców po śmierci dziecka

  1. Chciałabym, by moje dziecko nie umarło. Chciałabym mieć je z powrotem.
  2. Chciałbym, abyś się nie bał wymawiać imienia mojego dziecka. Moje dziecko istniało i było dla mnie bardzo ważne. Potrzebuję usłyszeć, że było ono ważne także dla Ciebie.
  3. Jeśli płaczę lub reaguję emocjonalnie, gdy mówisz o moim dziecku, chciałabym, byś wiedział, że to nie dlatego, że mnie ranisz. Czuję wówczas, że pamiętasz; czuję twoją troskę! To śmierć mojego dziecka jest przyczyną moich łez. Rozmawiając ze mną o moim dziecku, pozwoliłeś mi podzielić się smutkiem. Dziękuję Ci za to.
  4. Chciałbym, abyś nie „zabijał” ponownie mego dziecka, usuwając ze swojego domu jego zdjęcia, rysunki, pamiątki po nim.
  5. Bycie rodzicem w żałobie nie jest zaraźliwe, więc chciałbym, byś mnie nie unikał. Potrzebuję Cię teraz bardziej niż kiedykolwiek.
  6. Potrzebuję urozmaicenia, chcę usłyszeć, co u Ciebie, lecz chcę także, byś i ty mnie słuchał. Mogę być smutna. Mogę płakać, lecz chciałabym, byś pozwolił mi mówić o moim dziecku. To mój ulubiony temat.
  7. Wiem, że często o mnie myślisz i się za mnie modlisz. Wiem, że śmierć mojego dziecka boli Cię także. Chciałabym o tym usłyszeć: powiedz mi to przez telefon, napisz list lub uściśnij mnie.
  8. Chciałabym, abyś nie oczekiwał, że moja żałoba skończy się wraz z upływem sześciu miesięcy. Pierwsze miesiące są dla mnie szczególnie traumatyczne; chciałabym jednak byś zrozumiał, że mój żal nie będzie mieć końca. Będę cierpiał z powodu śmierci mojego dziecka aż do ostatniego dnia mego życia.
  9. Naprawdę staram się „zaleczyć”, chciałabym jednak byś zrozumiał, że nigdy nie będę w pełni wyleczona. Zawsze będę tęskniła za moim dzieckiem i będę pełna żalu, że już nie żyje.
  10. Chciałabym, abyś nie oczekiwał ode mnie „niemyślenia o tym” lub „bycia szczęśliwą”. Przez długi czas nie sprostam żadnemu z tych oczekiwań.
  11. Nie chciałbym, abyś traktował mnie jak „obiekt litości”, chciałbym jednak byś pozwolił mi na smutek. Zanim się „wyleczę”, to musi boleć.
  12. Chciałabym, abyś zrozumiał, że moje życie roztrzaskało się w drobny mak. Wiem, że to przygnębiające być blisko mnie, gdy tak czuję. Proszę bądź cierpliwy w stosunku do mnie, tak jak i ja jestem.
  13. Gdy mówię „u mnie w porządku”, chciałabym, byś zrozumiał, że nie jest mi dobrze, a każdy dzień to zmaganie się ze śmiercią mojego dziecka.
  14. Chciałabym, byś wiedział, że wszystkie moje reakcje związane z żałobą są normalne. Możesz spodziewać się depresji, złości, wszechogarniającego poczucia beznadziei i smutku. Proszę więc, wybacz mi, że czasem jestem cicha i wycofana, innym zaś razem irytuję się i zachowuje ekscentrycznie.
  15. Twoja rada, a by „żyć dzień za dniem” i tak odmierzać czas, jest doskonała. Jednak w tej chwili dzień to zbyt dużo i zbyt szybko dla mnie. Chciałabym czuć, że daję sobie radę z godziny na godzinę.
  16. Zaproponuj od czasu do czasu, żeby pojechać ze mną na cmentarz, zapalić lampkę, pomilczeć chwilę. Nie za często, tylko czasami. Daj mi znać, że pamiętasz.
  17. Nie mów: jesteś młoda, będziesz miała kolejne dzieci. Być może będzie dane mi się cieszyć jeszcze niejednym dzieckiem, najpierw jednak muszę opłakać to, które odeszło. I żadne inne dziecko mi go nie zastąpi.
  18. Najważniejsze: Wspomnij czasem o moim dziecku. Nie udawaj, że nie istniało. Słowa mniej bolą niż uporczywe milczenie.

M. Harrison


"Żałoba" - stanowisko Fundacji „By dalej iść”

„Żałoba po śmierci dziecka nigdy się nie kończy. I nie ważne czy dziecko w chwili śmierci było dorosłe, tydzień wcześniej rozpoczęło szkołę czy nie dożyło narodzin. Osieroceni rodzice borykają się z poczuciem przegranej, a pytanie „Dlaczego”? nie opuszcza ich ani na chwilę. Od dziewięciu lat w Polsce, 15 października obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Dziecka Utraconego. W Mysłowicach obchody odbyły się już po raz czwarty.”

http://www.itvm.pl/index.php/najnowsze/item/884-setki-balonow-polecialo-w-niebo-pamietaja-o-dzieciach-utraconych

Nawiązując do powyższego artykułu, który pojawił się po obchodach Dnia Dziecka Utraconego, pragniemy zająć stanowisko w kwestii rozumienia przeżywania żałoby przez osieroconych rodziców oraz obalić pokutujący mit o tym, że żałoba po śmierci dziecka nigdy się nie kończy...

  Czytaj całość »  

Żałoba ojca w świetle społecznych i kulturowych stereotypów ról płciowych

“Żałoba ojca w świetle społecznych i kulturowych stereotypów ról płciowych” (str. 68-83) w książce pt. “Z szerszej perspektywy: Gender”.

“Niniejszy artykuł omawia kwestie ograniczeń społeczno-kulturowych oraz stereotypy płciowe dotyczące mężczyzn w kontekście przeżywania żałoby. Ma na celu sprawdzenie jak ojcowie po stracie przeżywają żałobę i czy mają potrzebę jej okazywania. Należy spojrzeć na to zagadnienie z perspektywy stereotypów płciowych i wymagań społeczno-kulturowych wobec płci męskiej. W artykule zostały omówione wyniki badań ilościowych z wykorzystaniem kwestionariusza standaryzowanego, przeprowadzonych na grupie 41 ojców po stracie dziecka. Rozważane są kwestie wymagań otoczenia oraz wymagań osób badanych wobec samych siebie w sytuacji żałoby.” Czytaj: http://zszerszejperspektywy.blogspot.com


Rozmowa dotycząca żałoby przeżywanej przez dzieci.

Rozmowa dotycząca żałoby przeżywanej przez dzieci.
  Czytaj całość »  

strony:   | 1 |  | 2 |  | koniec |  


Nasze działania wspierają:

Projektowanie serwisów www, skanowanie slajdów